-    تابلو سنگ : این رشته هنری بدیع چند سالی بیش نیست كه در شهر تبریز رواج یافته است. دراین هنر با استفاده از كنار هم قرار دادن سنگ ریزه های طبیعی و چسباندن آنها روی زمینه كار، تصاویر زیبایی ایجاد میگردد. به دلیل طبیعی بودن سنگریزه ها، تقریبا رنگ هیچ  یك از آنها مشابه هم نیست همچنین میزان دوام و ماندگاری این نوع تابلو چندین برابر تابلوهای رنگ شده است .

مشخصات و مراحل ساخت:
** جمع آوری سنگ ریزه ی طبیعی از سواحل دریا.
** پاك كردن سنگ ریزه ها و جدا كردن سنگ ها با توجه به اشكال آنها.
** طراحی طرح مورد نظر روی زمینه ای از جنس چوب یا سنگ و یا كاشی.
** آماده كردن صمغ (چسب) برای چسباندن سنگ ریزه ها.
**چسباندن سنگریزه ها با توجه به تنالیته رنگی(خودرنگ) همچنین اندازه سنگ متناسب با طرح.
**ورنی (فیكساتیو) زدن طرح برای مقاوم سازی مقابل تاثیرات فیزیكی.

-    نقره كوبی : نقره كوبی یكی از رشته های قدیمی صنایع دستی كشورمان است كه در شهر تبریز نیز در جریان است و عمدتا بر روی تسبیح انجام می گیرد. نوع جنس این تسبیح ها از نوعی هسته میوه (آویگادو) است كه در زبان عامیانه به آن كشكول گفته می شود و از آفریقا وارد می شود. نقره بكار رفته نیز كاملا خالص است كه با انجام سوراخكاری، نقره های مورد نظر جایگذاری شده و سپس پرداخت میشوند. علاوه بر هسته میوه آویگادو، از چوب یسر، آبنوس ، عناب و صندلوس در ساخت تسبیح استفاده میشود.
همچنین نقره كوبی علاوه بر تسبیح بر روی اشیاء دیگری همچون تابلوهای تزیینی، پایه فندك، پیپ، زیرسیگاری، استكان، عصا،چوب سیگار و... نیز انجام می گیرد.

-    زیورآلات سنتی : ساخت زیورآلات سنتی در استان آذربایجان شرقی دارای جایگاه ویژه ای است. با توجه به رونق مناسب و وجود بازارهای سنتی و جدید و فروش زیورآلات در تبریز و سایر شهرهای استان، افراد متخصص و ماهری در زمینه ساخت این هنر مشغول به كارند كه آثار هنرمندان این رشته در دیگر شهرهای ایران نیز ارائه می شود. زیورآلات سنتی علاوه بر طلای خالص، از جنس نقره و طلای عیار پائین نیز ساخته می شوند. بطور كلی نحوه ساخت زیورآلات سنتی در هفت مرحله و توسط افراد مختلفی انجام می شود تا یك اثر زیبا و باارزش ساخته شود. این مراحل عبارت است از :
** طراحی
** ماكت سازی
** اجرا
** مینا كاری
** مرصع كاری
** پرداخت (تمیزكاری)
** سرهم سازی قطعات

-    سفال گری : سفالگری با خاك سفید بومی منطقه با تاریخ سفالگری در زنوز پیوندی تنگاتنگ دارد. چرا كه حدود شصت سال پیش استاد عباس و مرحوم استاد احمد قابچی از زنوز به تبریز آمده و با تاسیس كارگاه سفالگری در محله درب سرخاب تبریز این روش تولید را آغاز و تا به امروز پی گرفته اند. در این شیوه كلیه مراحل ساخت سفال به شیوه كاملا سنتی انجام می گردد و عمدتا شامل ظروف كاربردی همچون فنجان، پارچ آب، قوری، نعلبكی،بشقاب، كاسه، قندان و.... می شود.
پوشش این نوع سفال با دو نوع لعاب ترانسپارانت بی رنگ و ترانسپارانت فیروزه ای انجام می شود كه شهرت این نوع سفالها با لعاب فیروزه ای به فراتر از مرزهای كشورمان نیز رسیده است. همچنین عده ای از هنرمندان این استان با ایجاد تزئیناتی بر روی سفال خاك سفید، با استفاده از تكنیكهای برجسته كاری، نقاشی، كنده كاری و مشبك كاری زیبایی دو چندانی به این آثار می بخشند. برخی از این آثار به كشورهای اروپایی نیز صادر می گردد.

نحوه ی اجرای كار:
** آماده سازی گل به روش سنتی با استفاده از خاك بدون فرآوری صنعتی.
** چرخ كاری و تراش بدنه.
** اجرای تزئینات به روش زیر لعابی با یكی از روشهای نقاشی با رنگ، مشبك كاری، كنده كاری، برجسته كاری، روش تلفیقی.
** خام پخت (پخت اول) در دمای حدود 900 درجه سانتیگراد
** لعاب زنی به روش سنتی.
** پخت دوم یا پخت لعابی در دمای حدود 1050 درجه سانتیگراد.

-    ورنی بافی : ورنی یكی از زیراندازهای سنتی منطقه آذربایجان است كه در منطقه اهر و ارسباران به شكلی گسترده توسط زنان عشایر بافته می شود. مشخصات فنی ورنی به شرح زیر می باشد:
دار ورنی در دو نوع چوبی و فلزی ساخته می شود كه بصورت عمودی چله كشی شده و از جنس نخ، پشم و ابریشم است.
زمینه معمولا از جنس پشم تازه، تمام ابریشم و یا پشم كهنه (تهیه شده از مصالح جاجیم های مستعمل) است. نقوش بافته شده به صورت ذهنی می باشد اما امروزه نقشه های جدیدی آماده و بافته شده است. رنگرزی الیاف ورنی به هر دو شیوه شیمیایی و گیاهی انجام می شود. ورنی معمولا در ابعاد (90× 60) و (350× 250) و  (400× 300) و (600× 400) و (150× 100) و (200×120) و (300×200) و (800*500) سانتی متر بافته می شوند. ورنی به برخی از كشورهای اروپائی و امریكا صادر می شود.

-    حجاری سنتی : حجاری از جمله هنرهای بسیار قدیمی كشورعزیزمان است كه در اكثر مناطق ایران رواج داشته ولی در سالیان اخیر بواسطه حضور دستگاه های صنعتی، شیوه سنتی آن كم رونق تر گشته است. اما خوشبختانه در شهر تبریزحجاری سنتی، رونق دوباره ای یافته و آثار بسیار زیبا و چشمگیری توسط هنرمندان این رشته دشوار هنری خلق شده است. 

نحوه ی كار:
سنگ مناسب پس از انتخاب در اندازه مورد نیاز برش داده می شود و پس از آن طرحی اولیه روی آن پیاده می گردد و سپس با قلم تخت فضای مثبت (طرح) دورگیری و فضای منفی تراشیده شده و خالی میگردد. سپس خود كار (طرح) شكل دهی و پرداخت می شود.

-    منبت كاری : از آنجا كه معمولا بخش تزیینی منبت به صورت پیرایشی و غیرالحاقی است، دارای دوام زیادی نیز هست و در صورتی كه بر اثر عوامل مخرب خارجی صدمه نبیند به اندازه عمر چوبی كه منبت بر روی آن اجرا شده ماندگاری دارد.
آثار چوبی منبت كاری شده از دیرباز در متن زندگی مردم حضور داشته و امروز نیز به خوبی توانسته اند جایگاه خود راحفظ كنند. در میان این آثار، برخی آثار منحصر به فرد و دارای ارزشهای والای هنری و فنی هستند كه آنها را به آثار موزه ای تبدیل كرده است تولیدات انبوه این رشته نیز به دلیل اهمیت اقتصادی قابل توجه است.

مهمترین عنصر در منبت، چوب است كه بر اساس شیوه كار، نوع چوب نیز مشخص می گردد اما مهمترین چوبهای رایج در منبت كاری عبارتند از : آبنوس، زالزالك، زبان گنجشك، راش، افرا، نارنج، گلابی، فوفل، گردو، توسكا، عناب، شمشاد و...